*Wpis powstał w oparciu o moje własne przemyślenia dotyczące cytatów, pochodzących z artykułów opublikowanych w Internecie, na stronach popularnych serwisów informacyjnych oraz na blogach.
1. „Dermatillomania to działanie autodestrukcyjne.” – PRAWDA
„Dermatillomania jest formą samookaleczania.” – FAŁSZ
Nałogowe drapanie skóry jest działaniem autodestrukcyjnym, gdyż chory rzeczywiście sam wyrządza sobie krzywdę. Nie jest jednak samookaleczaniem, ze względu na to, że celem osoby nie jest odczuwanie bólu fizycznego, a potrzeba rozładownia napięcia poprzez drapanie.
2. „Celem osoby z dermatillomanią jest uszkodzenie skóry.” – FAŁSZ
Celem osoby z dermatillomanią jest pozbycie się wypukłości pojawiających się na skórze.
3. „Niektórzy specjaliści uważają, że trądzik neuropatyczny to rodzaj uzależnienia. Im więcej i częściej skubiesz swoją skórę, tym bardziej chcesz to robić.” – PRAWDA i FAŁSZ
Trądzik neuropatyczny możemy uznać za formę uzależnienia. Nie chodzi jednak o uzależnienie wynikające z częstotliwości powtarzanej czynności, a tworzący się zapis w podświadomości spowodowany ulgą jaką ta czynność powoduje.
4. „Wielu chorych wypiera się swojego zaburzenia, nakładając na posiniaczone i zadrapane miejsca makijaż.” – FAŁSZ
Wielu chorych rzeczywiście używa makijażu, ale nie żeby wypierać zaburzenie, a po to aby ukryć problem. Osoby z dermatillomania często są bardzo świadome swojego działania (nawet jeśli drapią się w sposób automatyczny). Nakładając makijaż pragną zamaskować wstyd, który odczuwają.
5. „Chory nie wierzy w skuteczność prowadzonej akneterapii”. – PRAWDA lub FAŁSZ
Nie ma to znaczenia. Pacjent może wierzyć, ale często zdarza się tak, że prowadzona akneterapia jest nieskuteczna, bo nie leczy przyczyny a tylko objawy zaburzenia.
6. „Osoby cierpiące na trądzik neuropatyczny czasem czują zadowolenie z uszkodzenia twarzy, a później złość – świadczy to o niestabilności emocjonalnej, którą koniecznie należy leczyć.” – FAŁSZ
Każdy człowiek odczuwa cały przekrój emocji w zależności od sytuacji, w jakiej w danym momencie się znajduje. EMOCJONALNOŚCI NIE TRZEBA LECZYĆ. Należy jedynie dbać o zdrowe wyrażanie emocji zamiast tłumienia ich w sobie.
7. „Osoby z dermatillomanią posiadają nierzeczywiste wyobrażenie o własnym wyglądzie.” – FAŁSZ
Nierzeczywiste wyobrażenie o własnym wyglądzie to dysmorfofobia. Jeżeli osoba z trądzikiem neuropatycznym cierpi dodatkowo na dysmorfofobię, wtedy tak. Sama dematillomania i trądzik neuropatyczny nie mają nic wspólnego z dysmorfofobią. Są to oddzielne zaburzenia.
8. „W leczeniu trądziku neuropatycznego ważne będzie wsparcie okazywane przez najbliższych chorego. Warto, aby starali się dowartościować go, a także zajmować mu czas, tak aby nie myślał o problemie.” – PRAWDA i FAŁSZ
Wsparcie jest ważne, jednak zajmowanie czasu takiej osobie nic nie da. Chodzi o zmianę sposobu myślenia o sobie, budowanie poczucia własnej wartości i samoakceptację. Osoba musi czuć ją w sobie, a nie bazować na zapewnieniach innych, którzy pragną ją pocieszyć.
9. „Trądzik neuropatyczny bywa porównywany do anoreksji, ponieważ cechuje go podobny mechanizm – osoba chora ma zaburzony obraz wyglądu własnego ciała (w tym przypadku skóry) i dostrzega zmiany, które często są zupełnie niewidoczne dla innych lub nawet nie istnieją.” – FAŁSZ
Pomylone pojęcia. Znów nawiązanie do dysmorfofobii. Osoba z trądzikiem neuropatycznym nie ma zaburzonego obrazu siebie. Poprzez swoje działania dąży do uzyskania uczucia ulgi, które towarzyszy drapaniu.
10. „Chory nie zauważa, że rozdrapane rany i blizny wyglądają znacznie gorzej niż nowe niedoskonałości.” – FAŁSZ
Zauważa i jest tego świadomy. Bardzo często odczuwa wstyd, zażenowanie i wyrzuty sumienia z tego powodu.
11. „W leczeniu trądziku neuropatycznego pomocna może okazać się terapia u psychologa, a niekiedy nawet u psychiatry.” – FAŁSZ
W tym przypadku również zostały pomylone pojęcia. Psycholog nie prowadzi terapii. Psychologiem jest osoba, która ukończyła studia magisterskie na kierunku psychologia. Ma ona prawo do udzielania konsultacji i może co najwyżej skierować nas do psychoterapeuty (to on zajmuje się terapią) bądź do psychiatry, który z kolei jest lekarzem. Ukończył studia medyczne ze specjalizacją psychiatryczną.
12. „Lekarz psycholog będzie musiał pracować z pacjentem nad poprawieniem jego własnej samooceny, a to przyczyni się do jego poprawiającego się nastroju, a w konsekwencji do zaprzestania działań autodestrukcyjnych.”
Zastosowano prawdopodobnie skrót myślowy, jednak takie zdanie zdecydowanie wprowadza w błąd. Psycholog nie jest lekarzem! Lekarz to psychiatra, a psychoterapię prowadzi psychoterapeuta. Może to być psycholog, ale który po 5-cio letnich studiach psychologicznych dodatkowo ukończył 4-letnią szkołę psychoterapii, sam przeszedł własną psychoterapię, a swoją pracę poddaje superwizji innego psychoterapeuty.
13. „Drapiemy żeby się ukarać lub rozładować stres i co ważne, potem zawsze żałujemy że to zrobiliśmy i że nasza skóra znów wygląda gorzej.” – PRAWDA
Osoby z dermatillomanią często czują wstyd, zażenowanie i wyrzuty sumienia spowodowane swoim zachowaniem, jednak potrzeba drapania jest o wiele silniejsza.
14. „Osoby cierpiące na dermatillomanię są w stanie spędzić na drapaniu skóry i pozbywaniu się niedoskonałości od 20 minut nawet do 8 godzin dziennie.” – PRAWDA
Wyniki badań wskazują, że 75% osób cierpiących na dermatillomanię spędza przynajmniej jedną godzinę dziennie na samej czynności drapania lub podejmując wysiłki w celu powstrzymania się od tej czynności. Zazwyczaj występuje ok. 8 epizodów skubania skóry w ciągu jednego dnia. Pojedynczy epizod może trwać 5–60 minut, rzadko przekracza godzinę. Najczęściej czynność skubania zabiera jednorazowo ok. 20 minut. (Tucker i wsp. 2011; Neziroglu i wsp. 2008).
Fot. Park Narodowy Zion (USA)
